[:pl]Organy Spółki Z O.O.[:]

, , , ,

[:pl]Wielu przedsiębiorców skłania się ku zakładaniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ze względu na korzyści wynikające z tego typu spółki handlowej. Jakie jednak organy w niej występują i jakie pełnią funkcje? W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością można wyodrębnić 3 rodzaje organów:

  • zgromadzenie wspólników
  • zarząd spółki
  • rada nadzorcza lub komisja rewizyjna.

Do organów, które muszą zostać powołane w każdej spółce, należy zarząd oraz zgromadzenie wspólników.

Ustanowienie w spółce rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej co do zasady jest dobrowolne poprzez decyzję wspólników.

Obowiązek ustanowienia w spółce rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej powstaje jedynie w przypadku, gdy kapitał zakładowy przewyższa kwotę 500 tys. zł., a jednocześnie w spółce jest ponad 25 wspólników.

Zgromadzenie wspólników

Zgromadzenie wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest organem stanowiącym, który zgodnie z art. Art. 227. § 1. KSH podejmuje decyzje poprzez podejmowanie uchwał. Na podstawie art. 227. § 2. KSH bez odbycia zgromadzenia wspólników mogą być powzięte uchwały, jeżeli wszyscy wspólnicy wyrażą na piśmie zgodę na postanowienie, które ma być powzięte, albo na głosowanie pisemne. Zgodnie z kodeksem spółek handlowych wyróżniamy 2 rodzaje zgromadzeń wspólników:

  • zwyczajne zgromadzenie wspólników
  • nadzwyczajne zgromadzenie wspólników

Zgodnie z art. 231. KSH zwyczajne zgromadzenie wspólników powinno odbyć się w terminie sześciu miesięcy po upływie każdego roku obrotowego. Przedmiotem obrad zwyczajnego zgromadzenia wspólników powinno być:

  • rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy;
  • powzięcie uchwały o podziale zysku albo pokryciu straty, jeżeli zgodnie z art. 191 § 2 sprawy te nie zostały wyłączone spod kompetencji zgromadzenia wspólników;
  • udzielenie członkom organów spółki absolutorium z wykonania przez nich obowiązków.

Na podstawie art. 232. KSH nadzwyczajne zgromadzenie wspólników zwołuje się w przypadkach określonych w przepisach kodeksu spółek handlowych dotyczących zgromadzeń wspólników lub umowie spółki, a także gdy organy lub osoby uprawnione do zwoływania zgromadzeń uznają to za wskazane.

Zarząd w spółce z o.o.

Organem wykonawczym uprawnionym do reprezentacji oraz prowadzenia spraw spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zarząd zgodnie z art. Art. 201 KSH. W skład zarządu mogą wchodzić wspólnicy i osoby trzecie. Zarząd podejmuje wszelkie czynności w sferze zewnętrznej spółki. Zarząd spółki z o. o. może być jednoosobowy albo wieloosobowy. Skład zarządu wspólnicy mogą określić w umowie spółki, wskazując liczbę członków zarządu lub minimalną lub maksymalną liczbę członków zarządu. Sprawy spółki prowadzi zarówno zarząd, jak i zgromadzenie wspólników.

Rada nadzorcza i komisja rewizyjna

Funkcje kontrolne w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pełni rada nadzorcza oraz komisja rewizyjna. Zgodnie z Art. 213. § 1. KSH umowa spółki może ustanowić radę nadzorczą lub komisję rewizyjną albo oba te organy. Na podstawie Art. 219. § 1. KSH rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności.

Zgodnie z art. 219 § 3. Do szczególnych obowiązków rady nadzorczej należą:

  • ocena sprawozdań, o których mowa w art. 231 § 2 pkt 1, w zakresie ich zgodności z księgami, dokumentami i ze stanem faktycznym;
  • ocena wniosków zarządu dotyczących podziału zysku albo pokrycia straty;
  • sporządzanie oraz składanie zgromadzeniu wspólników corocznego pisemnego sprawozdania z wyników ocen, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz pisemnego sprawozdania z działalności rady nadzorczej za ubiegły rok obrotowy (sprawozdanie rady nadzorczej).

 

 [:]

/autor

[:pl]Założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [:]

, , , ,

[:pl]Zastanawiasz się czy warto założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością oraz czy jest to odpowiedni rodzaj spółki dla ciebie. Nie wiesz, jak założyć taką spółkę. Być może zastanawiasz się czy warto z tym pójść do radcy prawnego, notariusza, a może samodzielnie założyć taką spółkę przez Internet. Mamy nadzieje, że ten artykuł rozwieje Twoje wątpliwości co do tego.

Wiele osób ma obawy by założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i zamiast tego decydują się na założenie jednoosobowej działalności gospodarczej. Jednak należy podkreślić, że spółki z o.o. mają wiele zalet:

  • wspólnicy nie odpowiadają swoim osobistym majątkiem, a wyłącznie odpowiadają wniesionym wcześniej wkładem. Minimalny wkład przy otwieraniu spółki z o.o. wynosi 5000,00 zł;
  • Można ją założyć będąc cudzoziemcem, który
    • posiada obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
    • ma obywatelstwo Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Konfederacji Szwajcarskiej,
    • ma jedno z możliwych zezwoleń na pobyt w Polsce zarówno krótkoterminowe jak i długoterminowe,
    • jest członkiem rodziny, której częścią są obywatele pochodzenia z kraju należącego do Unii Europejskiej;
  • założycielem spółki z o.o. mogą być zarówno osoby fizyczne jak i osoby prawne, z zastrzeżeniem, że osobą prawną nie jest jednoosobowa spółka z o.o.;

Kolejnym aspektem, nad którym warto się zastanowić jest sposób założenia spółki. Mamy do wyboru zarejestrowanie spółki przez stronę S24 bądź drogą tradycyjną z umową spółki w formie aktu notarialnego.

ZALETY WADY
Spółka S24 −        szybka rejestracja przez stronę S24

−        są gotowe wzory umów

−        koszt rejestracji w KRS wynosi 350 zł  (wraz z ogłoszeniem w MSiG)

 −        Nie można zmienić wzorów na stronie przez co nie wszystkie zapisy będą zgodne z naszą wolą

−        Nie wszystkie dokumenty są do wypełnienia automatycznie na stronie, załączniki które należy sporządzić niezależnie od strony:

−         oświadczenie czy spółka jest cudzoziemcem w rozumieniu Ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

−         oświadczenie o wyrażeniu zgody osoby powołanej do reprezentowania spółki (konieczność załączania zgody nie dotyczy osoby, która wniosek o wpis podmiotu do rejestru podpisuje lub udzieliła pełnomocnictwa do jego złożenia) wraz z oświadczeniem o jej adresie do doręczeń

−         lista zawierająca dane oraz adresy do doręczeń osób uprawnionych do reprezentowania spółki.
Spółka z umową w formie aktu notarialnego −        Możliwość sporządzenia umowy spółki według naszej woli co pozwala na większą swobodę −        Wymóg aktu notarialnego, co wiąże się z kosztem notariusza w wysokości do 160zł +VAT (przy kapitale zakładowym 5000zł), a do 310zł + VAT (przy kapitale zakładowym 10 000zł)

−        Opłata w wysokości 600zł (wraz z ogłoszeniem w MSiG) za zarejestrowanie spółki
Obie Ograniczona odpowiedzialność wspólników −        100zł dla Monitora Sądowego za ogłoszenie

−        Podwójne opodatkowanie (CIT i PIT) – chyba, że spełni się konkretne wymogi

−        Prowadzenie pełnych ksiąg rachunkowych
Jednoosobowa spółka z o.o. −        Konieczność opłacania składki ZUS w wysokości takiej jakby prowadził jednoosobową działalność gospodarczą

Serdecznie zachęcamy do zakładania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, a w razie wszelkich pytań czy problemów możemy doradzić i pomóc w założeniu spółki jak również w pozostałych problemach związanych z prowadzeniem spółki.[:]

/autor

[:pl]Smart Courts in Poland vs. Smart Courts in China [:en] Smart Courts in Poland vs. Smart Courts in China[:]

[:pl]As the latest technology has been developing rapidly, many aspects of our lives have changed, one of which is the digitalized judicary. In order to satisfy the needs of my recent study and to broaden my knowledge about both Chinese and Polish developments in judicary, I have made the research about it.

The COVID-19 epidemic has shown that in Poland, it is still far from intelligent judgments. While most of the country was working remotely, majority of the administrative staff in courts still performed their job duties the old-fashioned way in courts buildings.

As far as judges are concerned, the latest statistics of the Ministry of Justice also show that from the beginning of July 2020 to mid-March 2021, over 69 thousand court hearings took place in common courts in a remote mode. However, due to the fact that still no one is working on application for the hearingsfor this purpose, some courts use JITSI, SCOPIA or MS Teams. Therefore, it seems that this is an extremely small number of hearings.

The public portal of common court judgments has published 360,446 judgments since 2012; tagging made by a person determines the search. However, according to the information obtained from the Judicial Competence and Computerization Center in Wrocław, no work is currently being carried out on the use of artificial intelligence to analyze judgments. Instead, such activities are carried out commercially.

In Poland, there is currently only one e-court that hears cases in the so-called electronic writ of a payment procedure. Simply put, this applies only to cases involving a pecuniary claim and only if there are grounds for issuing an order for payment in the writ of payment proceedings, i.e. without the participation of the opposing party. If the opposing party does not agree with the payment order and the opposition itself (the procedure assumes that its submission does not require any evidence to be attached) will refer the case to a stationary court for examination.

As a side note, it can be mentioned that on July 3rd, 2021, the provisions enabling the electronic delivery of letters from the court to legal representatives during the epidemic will enter into force On the other hand, the submission of letters to common courts in an electronic form does not produce any legal effects. However, it is possible in proceedings before administrative courts.

In this context, the situation in the Chinese justice system appears to be a futuristic future. Naturally, the first thing to notice are the differences between the democratic countries of the West, where the democratic system influences the formation of the judiciary, and then the Internet courts, and China. In the case of China, the influence of the autocratic system determines the development of courts, the publication of judgments and contacts between the court and the party to the proceedings. The rules for influencing the activities of judges are also different. In the case of Poland, similarly to other Western countries, Montesquieu’s division of powers recognizes the impartiality of judges, who are supposed to be free from any pressure. As a result, in the event of changes in the judiciary, also in terms of its electronisation, it encounters resistance that is difficult to overcome. At the same time, however, not without significance for the use of technology in the Chinese judiciary the availability of the judiciary seems to be perceived through the prism of the number of judges. The Second World War and the subsequent sovietization of the judiciary changed a lot in the Polish dimension of justice in the context of judges, but it did not take such a toll as the reforms in China after 2002. It seems, however, that it was inevitable, considering that out of over 250,000 judges serving in China in 1998, only 5.6% had a university degree[1] which was the result of making judges out of many soldiers and officials. As the result of series of reforms between 2014 and 2018, and the subsequent introduction of the quota judge system[2] , the total number of judges across the country fell by 46 percent, from 211,990 to 120,138[3]. In the same period, the number of court proceedings increased dramatically, as in the years 2005-2017 the number of cases admitted by courts across the country increased dramatically from 7,984,920 to 22,601,567[4].

At this point, let me make the thesis that the computerization of the courts and the reduction of the number of judges were were closely intertwined with one another. On the one hand, it was certainly necessary to regulate the education and knowledge of judges and to significantly professionalize this profession. Simultanousily, would it be possible to reduce such a number of judges without the vision of computerization of the courts? It was in 2014 that the computerization of the courts became so important, as a result of the plans to reform the courts established by the Central Committee. It was then that the mass digitization of its procedures and archives of court decisions was accelerated[5], creating a virtual court environment. That’s how intelligent judgments are built. Under this policy, assumptions include an integrated network between different systems such as judicial databases, online trial platforms and court internal systems that connect not only courts and other judicial authorities such as prosecution and police but also private technology companies and law firms[6].

It was in 2017 that the first Chinese online court was established, enabling online proceedings to be conducted, from filing a statement of claim and further pleadings via an online platform, to participation in a hearing in the form of a videoconference. This court dealt with the following types of cases: 1. Internet purchases, services, Contractual disputes such as small financial loans; 2. Copyright disputes and infringement of copyright on the Internet; 3. Using the Internet to infringe personal rights of other people; 4. Disputes regarding liability for the purchase of Internet products; 5. Internet domain name disputes. 6. Internet related administrative disputes. Subsequently in 2018 Internet courts in Beijing and Guangzhou were established respectively. In these three courts alone, 200,000 cases have been settled since 2018[7].

The process of filing lawsuits, not only in internet cases, has also been significantly simplified. The system in basic and intermediate people’s courts, introduced in 2019, allows you to file a claim through the system available in the court building and even through WeChat applications[8]. This shows that Chinese courts are increasingly automating and digitizing their lawsuits, integrating technology applications in all aspects of their work.

Another important aspect without which it would be impossible to develop smart judgments is document analysis. Since 2018, it has been common to use the „Intelligent Case Recommendation System” via the China Justice Big Data Service Platform.The system recommends similar cases based on the facts, nature of the dispute and related laws. Already at the moment, courts use algorithms to search data sets in search of similar cases, which are then transferred to the judge together with a proposal for a decision or even a penalty. A case in point is the financial lending robot Xiao Zhi operating in a Zhejiang court as a virtual assistant. Meanwhile, unknown to the google search engine – Faxin creates a public database of laws, court documents, cases and research.

Comparing this amount of data proportionally to the Polish conditions, it is easy to overreact to this solution. However, Liebman rightly notes in Mass Digitization of Chinese Court Decisions: How to Use Text as Data in the Field of Chinese Law that unpublished texts also matter.

In conclusion, it should be noted that the use of technology in the Chinese judiciary has accelerated the resolution of cases, reduced the financial and administrative burden associated with lawsuits, and made court documents more accessible.

It remains to be hoped that there will also be substitutes for smart courts in Poland in the distant future.

[1]Ma Junju and Nie Dezong, Dangqian Woguo Sifa Zhidu Cunzai de Wenti yu Gaijin Duice ( 当 前 我 国 司 法 制 度 存 在 的 问 题 与 改 进 对 策 ) [Existing Problems of the Contemporary Chinese Legal System and Strategies for Improvements] , 6 FAXUE PINGLUN (1998). 

[2]Zuigao Renmin Fayuan Fabu “Siwu Gaige Gangyao” (最高人民法院 发布“四五 改 革 纲要”) [The SPC Issued “Siwu Reform Guidelines”], PEOPLE’S COURTS DAILY, July 10, 2014, http: / /www.court.gov.cn/zixun-xiangqing-8168.html; see also Lin Feng, The Future of Judicial Independence in China, in ASIA-PACIFIC JUDICIARIES 81, 87 (HP Lee & Marilyn Pittard eds., 2017).

[3]According to statistics reported to the Standing Committee of the National People’s Congress in November 2017,

[4]Law Yearbook of China (2006-2018).

[5] Ahl and Sprick, 2017, Stern et al., 2021, Liebman et al., 2019

[6] (Guo, 2019)

[7] According to the Supreme People’s Court (SPC) acc. As of June 1, 2021

[8]  According to the Supreme People’s Court (SPC) (2019).[:]

/autor

[:pl]AML, czyli jak biznes zapobiega praniu pieniędzy i terroryzmowi[:]

[:pl]

Co to jest AML ?

AML to skrót od Anti-Money Laundering, czyli działań nakierowanych na przeciwdziałanie praniu pieniędzy. W polskich realiach prawnych podstawową regulacją w tym zakresie jest ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (uAML), która przechodzi właśnie istotną „renowację” za sprawą obszernej nowelizacji w postaci ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz niektórych innych ustaw.
Ustawa AML dotyczy tak naprawdę pomocy biznesu – poprzez nałożenia na niego szeregu obowiązków – dla aparatu państwowego w zwalczaniu dwóch groźnych przestępstw: prania pieniędzy (art. 299 kk) i finansowania terroryzmu (art. 165a kk). Wskazuje na to zresztą sam tytuł ustawy.

Kto ma obowiązek przeciwdziałać praniu pieniędzy ?

Do stosowania uAML są zobligowane tzw. instytucje obowiązane. Zalicza się do nich przede wszystkim podmioty sektora rynku finansowego, takie jak banki, krajowe instytucje płatnicze, towarzystwa ubezpieczeń czy kantory. Jednak to nie wszystkie branże, które muszą spełniać obowiązki z zakresu uAML – instytucjami obowiązanymi są również np.:

  • Doradcy podatkowi i biegli rewidenci;
  • Przedsiębiorcy zajmujący się tworzeniem spółek lub zarządzaniem nimi;
  • Wirtualne biura oferujące siedzibę i adres osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej,
  • Biura rachunkowe (rozumiane jako podmioty prowadzące działalność w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych);
  • pośrednicy w obrocie nieruchomościami;
  • podmioty prowadzące działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach;
  • fundacje i stowarzyszenia (w ograniczonym zakresie)
  • przedsiębiorcy przyjmujący lub dokonujący płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 10 000 euro;
  • zawody prawnicze (w ograniczonym zakresie), takie jak adwokaci, radcowie prawni, prawnicy zagraniczni, notariusze;
  • operatorzy pocztowi.
W jaki sposób mam przeciwdziałać praniu pieniędzy ?

Instytucje obowiązane mają obowiązek rozpoznawać i dokumentować ryzyko prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu związane ze stosunkami gospodarczymi lub z transakcją okazjonalną. Odbywa się to poprzez analizę dokonywanych transakcji, która powinna być prowadzona w szczególności z uwzględnieniem:
rodzaju klienta;
obszaru geograficznego;
przeznaczenia rachunku;
rodzaju produktów, usług i sposobów ich dystrybucji;
poziomu wartości majątkowych deponowanych przez klienta lub wartości przeprowadzonych transakcji;
celu, regularności lub czasu trwania stosunków gospodarczych.

Instytucje obowiązane muszą stosować również środki bezpieczeństwa finansowego w zakresie i z intensywnością uwzględniającymi rozpoznane ryzyko prania pieniędzy wynikające z ich działalności. Do środków bezpieczeństwa finansowego zalicza się:
identyfikację klienta oraz weryfikację jego tożsamości;
identyfikację beneficjenta rzeczywistego (UBO) danego podmiotu;
ocenę stosunków gospodarczych i, stosownie do sytuacji, uzyskanie informacji na temat ich celu i zamierzonego charakteru;
bieżące monitorowanie stosunków gospodarczych klienta.
W pewnych wypadkach można stosować uproszczone środki bezpieczeństwa finansowego, bądź wręcz przeciwnie – wzmożone środki takiego bezpieczeństwa (EDD).

Ważnym obowiązkiem jest również zgłaszanie Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej (GIIF) transakcji, które mają lub mogą mieć związek z praniem pieniędzy albo finansowanie terroryzmu, albo wskazują na taki proceder. Za zgłaszanie takich przypadków odpowiada specjalny menedżer zajmujący się analizami AML, zwany MLRO (Money Laundering Reporting Officer).

A co jeśli…

Instytucja obowiązana nie będzie wykonywała obowiązków z uAML ? W takim przypadku GIIF może odwiedzić nas z kontrolą, której wynik nie będzie przyjemny – ustawa określa za szereg przewinień kary administracyjne. Ich katalog nie zachęca, ponieważ należą do nich:
publikacja informacji o instytucji obowiązanej w Biuletynie Informacji Publicznej;
nakaz zaprzestania podejmowania przez instytucję obowiązaną określonych czynności;
cofnięcie koncesji lub zezwolenia albo wykreślenie z rejestru działalności regulowanej;
zakaz pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym przez osobę odpowiedzialną za naruszenie przez instytucję obowiązaną przepisów ustawy, przez okres nie dłuższy niż rok;
kara pieniężna do wysokości dwukrotności kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej przez instytucję obowiązaną w wyniku naruszenia albo – w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie kwoty tej korzyści lub straty – do wysokości równowartości kwoty 1 000 000 euro.

Zmiany, zmiany…

W dniu 30 kwietnia 2021 r. w dzienniku ustaw ogłoszono nowelizację ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Będzie ona miała istotne znaczenie dla szeroko rozumianej branży księgowej (rozszerzono zdecydowanie zakres podmiotów wchodzących w jej skład) oraz wszystkich podmiotów prowadzących działalność konsultingową dla spółek (stanie się ona działalnością regulowaną). Ustawa wprowadza również nowe obowiązki, np. rozszerza stosowanie EDD w stosunku do niektórych branż, nakład dodatkowe obowiązki w przypadku transakcji mającej związek z państwem wysokiego ryzyka, wprowadza szczególną ochronę menedżera odpowiadającego za zgłaszanie podejrzanych transakcji czy wreszcie rozszerza obowiązki dokumentowania analiz transakcji.

 

Jeśli mają Państwo pytanie zapraszamy do kontaktu z kancelarią LEGALICA.[:]

/autor

[:pl]O czym warto pamiętać gdy otrzymają Państwo NAKAZ ZAPŁATY w postępowaniu cywilnym[:]

[:pl]Dostarczona przez pocztę przesyłka z sądu cywilnego zawierająca pismo zatytułowane NAKAZ ZAPŁATY potrafi zaskoczyć. W poniższym tekście podpowiemy, na co warto zwrócić uwagę gdy otrzymają Państwo nakaz zapłaty wydany w postępowaniu cywilnym. 

        1. Nakaz zapłaty nie jest ostatecznym orzeczeniem. 

Wydanie przez sąd nakazu zapłaty oznacza, że sąd uznał, że zaistniały konkretne przesłanki i po wstępnej weryfikacji sąd uznał pozew za zasadny. 

       2. Jeśli nie podejmą Państwo żadnych kroków prawnych to nakaz zapłaty się uprawomocni.

Jeśli nakaz zapłaty się uprawomocni to powód będzie uprawniony do skierowania sprawy do komornika, który może zająć np. rachunek bankowy. Jeśli sprawa trafi do komornika to będzie się to wiązało z dodatkowymi kosztami poza tym wskazanymi w nakazie zapłaty.

      3. Zawsze nakaz zapłaty odbywa się bez przesłuchania pozwanego. 

Dopiero gdy skutecznie wniosą Państwo sprzeciw (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym) lub zarzuty (nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym) sąd może wyznaczyć rozprawę i fizycznie przesłuchać Państwa lub wskazanych świadków.

      4. Do nakazu zapłaty zawsze powinien być załączony pozew.

Zapoznając się z treścią pozwu mogą Państwo przedstawić swoją wersję i sytuację.

      5. Na wniesienie zarzutów lub sprzeciwu zawsze jest 14 DNI OD DORĘCZENIA PRZESYŁKI.

14 dni dotyczy dni kalendarzowych a nie roboczych. Jeśli przesyłka została dostarczona w poniedziałek to termin na wniesienie sprzeciwu/zarzutów upłynie w poniedziałek po 14 dniach. 

Nie ma znaczenia, że przesyłkę odebrał członek rodziny, termin liczony jest od odbioru. 

Jeśli mają Państwo wątpliwości kiedy przesyłka została odebrana należy to jak najszybciej sprawdzić. Można to zrobić w sądzie, może to również ustalić np. nasza Kancelaria po otrzymaniu pełnomocnictwa. 

     6. Sprzeciw/zarzuty powinny zawierać:
  • oznaczenie sądu, który wydał nakaz zapłaty,
  • sygnaturę akt (zawsze na początku litera rzymska np. I, II,III,IV, XI, następnie litery np. Nc, GNc, potem cyfry grecki np. 147, 593, ukośnik prawy “/” a następnie dwie ostatnie cyfry roku np. 19,21,21)
  • oznaczenie pozwanego,
  • oznaczenie Państwa np. Jan Kowalski (adres zamieszkania jeśli jest inny niż adres gdzie doręczono nakaz zapłaty)
  • informację, że sprzeciwiają się Państwo nakazowi zapłaty (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym) / wnoszą zarzuty od nakaz zapłaty (nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym).
  • uzasadnienie dlaczego nie zgadzają się Państwo z treścią pozwu,
  • wskazanie dowodów np. maili, świadków (wtedy z podaniem adresu zamieszkania), dokumentów.

 

      7. Sprzeciw/zarzuty powinny być złożone w conajmniej 2 egzemplarzach 

Jeden dla sądu i jeden dla powoda. Jeśli jest więcej powodów niż jeden to należy złożyć więcej egzemplarzy. Bez obaw, jeśli nie mają Państwo profesjonalnego pełnomocnika np. radcy prawnego sąd wezwie Państwa do uzupełnienia dokumentów. 

       8. Sprzeciw/zarzuty należy złożyć w sądzie lub wysłać LISTEM POLECONYM. 

Tylko wtedy zachowany jest termin do ich złożenie.  Wysłanie sprzeciwu/zarzutów za pośrednictwem kuriera nie gwarantuje, że termin będzie zachowany, musiałby on dostarczyć dokumenty najpóźniej w ostatnim dniu terminu. Zaś listem poleconym na poczcie polskiej można wysłać list w ostatnim dniu terminu i uznaje się go za złożonego w terminie. 

     9. Możliwe, że sąd uzna, że doszło do jakiegoś uchybienia np. złożono sprzeciw/zarzuty w zbyt małej ilości i wezwie do ich uzupełnienia.

Zawsze wtedy sąd wskaże termin do realizacji zobowiązania. Należy wtedy zmieścić się w terminie. Dokumenty należy złożyć zgodnie z pkt.8 powyżej. 

 

     10. Po skutecznie wniesionym sprzeciwie/zarzutach sąd wyznaczy termin rozprawy, chyba że wnieśli Państwo o jej nie przeprowadzenie. 

 

       11. Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym staje się od razu tytuł zabezpieczenia. 

Jeśli powód uzyskał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym to może od razu zwrócić się do komornika w celu wykonania zabezpieczenia. Oznacza to, że komornik może zająć np. rachunek bankowy w celu zabezpieczenia, nie będą Państwo mogli korzystać z środków na rachunku bankowym do wysokości wskazanej w nakazie zapłaty.

       12. Jeśli nakaz zapłaty został wydany w postępowaniu nakazowym na podstawie weksla lub czeku należy wnieść o uchylenie jego natychmiastowej wykonalności. 

 

      13. W celu śledzenia sprawy warto stworzyć konto na www.portal.wroclaw.sa.gov.pl (dotyczy całej Polski, należy wskazać właściwy rejon).

Wystarczy do tego posiadanie Profilu Zaufanego. Po rejestracji należy dodać wniosek o dodanie sprawy do konta. Informacje o wszelkich zmianach w sprawie (np. wyznaczeniu rozprawy) będą widoczne w portalu a dodatkowo portal będzie przestał informacje o zmianach. 

      14. Przesłanki nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym:

Roszczenie są udowodnione dołączonym do pozwu:

  1. dokumentem urzędowym;
  2. zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem;
  3. wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu;
  4. jeśli postawą jest wypełniony należycie weksel lub czek, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości,
  5. 5) jeśli podstawą jest umowa, dowód spełnienia wzajemnego świadczenia niepieniężnego, dowodu doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, jeżeli powód dochodzi należności zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 935 i 1086), odsetek w transakcjach handlowych określonych w tej ustawie lub rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, oraz na podstawie dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów odzyskiwania należności, jeżeli powód dochodzi również zwrotu kosztów, o których mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy.

 

     15. Przesłanki wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym: 

Sąd wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawach o roszczenia pieniężne lub zamienne, ewentualnie w innych przypadkach wskazanych przez prawo. Są nie wyda nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym jeśli: 

  1. roszczenie jest oczywiście bezzasadne;
  2. twierdzenia co do faktów budzą wątpliwość;
  3. zaspokojenie roszczenia zależy od świadczenia wzajemnego

 

     16. Każda sprawa jest indywidualna i warto skonsultować ją z Kancelarią.

Czasem niedochowanie nawet drobnej wydawałoby się kwestii może mieć duże znaczenie i prowadzić do niekorzystnego rozstrzygnięcia.

 

 [:]

/autor

[:pl]”nowa” Praca zdalna [:]

[:pl]Tarcza antykryzysowa 4.0 wprowadziła poprzez art. 77 sformalizowaną definicję „pracy zdalnej”. Przy okazji okazało się, że jest szansa na zastąpienie kompletnie nieefektywnej „telepracy” i wprowadzenie do prawa pracy takich narzędzi, które będą faktycznie stosowane w praktyce.
Chociaż rzeczywistość pierwszej połowy br. wymusiła na wielu pracodawcach skorzystanie z pracy świadczonej zdalnie to z formalnego punktu widzenia nie było można powiedzieć, że taka forma pracy jest uregulowana w sposób bezpieczny dla pracownika i pracodawcy. Ustawodawca wprowadzał przepisy w pośpiechu i trzeba było się liczyć, że realia zweryfikują te pomysły. Jako że przyroda nie znosi pustki wkrótce można było spotkać w internecie rozmaite zalecenia i wytyczne próbujące opisać to jak taką pracę zdalną zorganizować bezpiecznie. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych także zamieścił na swoich stronach takie zalecenia, ale oczywiście musiały się one ograniczyć do dość ogólnikowych pomysłów – takich jak sprawdzenie czy oprogramowanie w komputerze pracownika jest zaktualizowane, czy pracownik używa programu antywirusowego itp. Niestety realia są takie, że przeciętny polski pracownik nie odczuwa istotnej potrzeby rozwijania kompetencji w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego – polegając w tym zakresie na działach IT swoich pracodawców. Pracodawcy zebrali teraz żniwo swoich zaniedbań – unikania szkoleń z zakresu bezpiecznej informatyki. Znikoma znajomość narzędzi takich jak firewalle, antywirusy, narzędzia do szyfrowania plików czy podpisy elektroniczne zemściła się gdy pracownicy z dnia na dzień musieli pozostać w domach i przy użyciu tego, co mieli pod ręką musieli zacząć obsługiwać klientów, sięgać do firmowych baz danych czy pracować z poufnymi dokumentami.

Tym razem prawo stosunkowo szybko próbuje dogonić potrzeby realnego świata. Informatyzacja nabrała tempa i już po 3 miesiącach od początku izolacji było mniej więcej wiadomo jak ułożone zostaną relacje pracownika z pracodawcą w związku z bezpiecznym świadczeniem pomocy prawnej. Nie wdając się w szczegółowe oceny tego pomysłu wypada zauważyć, że po raz kolejny prawo staje się narzędziem, z którego jego użytkownik może korzystać w dość elastyczny sposób – dostosowany do swoich potrzeb i oczekiwań. Co prawda zasada ogólna jest taka, że środki niezbędne do wykonywania pracy zdalnej i związaną z tym logistykę zapewnia pracodawca, ale dopuszcza się przecież użycie „narzędzi lub materiałów niezapewnionych przez pracodawcę”. Problem jaki dotknie większość pracodawców polega na tym, że używanie „niezapewnionych przez pracodawcę” środków dopuszcza się jeśli „umożliwia to poszanowanie i ochronę informacji poufnych i innych tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa lub danych osobowych, a także informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę”. Czyli ryzyko związane z wykazaniem, że pracodawca należycie ocenił takie możliwości poszanowania informacji poufnych – w całości spoczywa na pracodawcy. Podobnie jak w przypadku Rozporządzenia Ogólnego (RODO) to podmiot administrujący czynnościami ma sobie określić i stworzyć warunki do ochrony własnych interesów i bezpieczeństwa informacji. W przypadku wystąpienia szkody należy się liczyć także z tym, że to od pracodawcy będzie się oczekiwać wykazania, że kierował się racjonalnymi przesłankami, dobrze dobrał mierniki bezpieczeństwa i zrobił wszystko co w jego mocy aby do szkody nie mogło dojść przez ujawnienie informacji poufnych. Pracodawca sam ma ocenić czy praca zdalna jego pracownika nie narazi go na szkodę. Uwzględnić pewnie wypada przy tym wszystko to, co ma znaczenie dla konkretnych przypadków i inaczej oceniać ryzyka związane ze zdalną pracą sekretarki organizującej pracę szefa, przedstawiciela handlowego, który nagle całą bazę klientów firmy będzie mógł mieć w domu, prawnika mającego dostęp do poufnych informacji o polityce negocjacyjnej firmy czy wreszcie szefa kancelarii tajnej w przedsiębiorstwie realizującym kontrakty dla armii czy „służb”.

źródło 123rf.com

W praktyce zauważyć można, że łatwo sięga się po prostą i zupełnie niesprawdzoną metodę – oświadczenie złożone przez pracownika, że umie się obchodzić z komputerem i że obiecuje pracodawcy, że jego poufne dane nie wyciekną z jego komputera. Pominąć można od razu trudności z określeniem optymalnej i dopuszczalnej treści takiego oświadczenia. Nie ma większego znaczenia czy osobę kompetentną w rachunkowości można traktować na równi z informatykiem specjalizującym się w „cybersecurity” i czy można od obu takich osób oczekiwać tej samej staranności w wypełnianiu nowych dla nich obowiązków. Naprawdę nie ma to znaczenia gdyż i tak odebranie oświadczenia od przedstawiciela handlowego, księgowej czy informatyka przypomina trochę zasłonięcie oczu kierowcy przez pasażera rozpędzonego samochodu. Czy skoro szofer obiecał, że postara się nas dowieźć – to możemy po prostu spokojnie siedzieć z tyłu i cieszyć się podróżą?
Czasem może wystarczyć oświadczenie o najlepszych staraniach pracownika, czasami pomyśleć będzie trzeba o szkoleniu z jakąś formą sprawdzenia wiedzy (może certyfikatem). W przypadkach firm i instytucji związanych normami bezpieczeństwa praca zdalna na prywatnym komputerze nie będzie w ogóle możliwa. W innych zaś uda się objąć sprzęt i łącze internetowe pracownika życzliwym wsparciem firmowego informatyka (którego też wypada zobowiązać aby nie naruszał prywatności pracowników i grzebał w ich komputerach tylko na ich udokumentowny wniosek). Pracodawca może stworzyć regulamin pracy zdalnej, umieścić w nim nie tylko zasady ewidencjonowania wykonanych zadań, ale zasady logowania, korzystania z zasobów firmowych, łączenia z internetem i szyfrowania plików przesyłanych mailem. Racjonalny pracodawca przy okazji zadba o monitorowanie transferu danych przez pracowników – obserwując przy okazji czy baza klientów nie jest ściągana po nocach przez pracownika planującego przejście do konkurencji. Odpowiedzialny pracodawca uprzedzi też swoich pracowników, że takie monitorowanie będzie prowadził – bo prawnik takiego pracodawcy przypomni o takim obowiązku, który już jest w kodeksie pracy. Nie należy też się oszukiwać – pracę zdalną można traktować jak pewnego rodzaju przywilej. Jej wykonywanie często sprzyja pracownikowi a także pracodawcy. Godząc się na pracę zdalną pracownik może się czegoś nauczyć a następnie zdać krótki test a pracodawca oszczędzając na prądzie, sprzątaniu i służbowej kawie może przeznaczyć pewne środki na przeszkolenie pracowników czy wyposażenie ich w nowe narzędzia do pracy zdalnej. Sposób zorganizowania tego jak będzie to przebiegać w danym przypadku pozostawiono pracodawcom – wszystkim i każdemu. Nie ma sztywnej regulacji i jedynie poprawnej drogi do zgodności z tymi przepisami. Nie ma też raczej chyba lepszego rozwiązania ze względu na ograniczenia czasowe – zważywszy, że możliwy jest na jesieni powrót do izolacji społecznej a praca zdalna będzie dla wielu pracowników znów jedyną dostępną formą zatrudnienia.[:]

/autor